|| - - @@ ไม่ต่าง

ช่วงนี้ไม่เกิดงานพอกหางหมู  แต่เกิดงานทับหัวหมูแทน

-*-

อะไรจะมากมายขนาดนั้น  ทั้งงานราษฎร์งานหลวง  สุมกันให้วุ่นเชียว

เริ่มจากการที่หลุดพ้นชั่วโมง Lab conference  มาได้จากเทอมที่แล้ว

เทอมนี้กลายมาเป็น Lab integration  แทน  ประหนึ่งว่าเราทำงานอยู่ในโรงงาน

แล้วได้รับ finish product มาก็จะต้องหาข้อมูลมาวิเคราะห์ตัวยาว่าเข้ามาตรฐานรึปล่าว

แล้วเจือกซวย  ได้ตัวที่มี reagent  ยาวเป็นกิโลเลย  -*-

นั่งงมแทบจะสิง  pharmacopoeia อยู่ในห้องเอกสารอ้างอิงราวๆ 5 ชม.

คะแนนมิดเทอมก็จัดว่าแย่  ต้องแอคทีฟตัวเองอีกโขเลย  -*-

แต่คราวนี้ทำให้รู้ว่า ไอ้การที่เราแปรเปลี่ยนความกดดัน((จากคะแนนแย่ๆ))

เป็นแรงผลักดันให้ขยันขึ้นเนี่ยยย  มันได้ผลจริงๆ  ทำให้เราแอบภูมิใจเล็กๆไม่ได้  อิอิ

จำได้เลยว่าลุ้นขนาดไหนตอนที่รู้คะแนนสอบรอบที่สองแล้วมันเกินเกณฑ์อันตราย((ที่คำนวณไว้))

ทีนี้ก็เหมือนแต่สอบรอบที่สามล่ะนี่  จะออกมาหมู่หรือจ่าก็คราวนี้ล่ะ

เราไม่ใช่คนเก่งเลย  ขยันก็ไม่ขยัน  อ่านหนังสือเร็วแต่ไม่มีประสิทธิภาพ

((อารมณ์ว่าถ้าเพื่อนมาถมว่าหน้าโน้นหน้านี้หมายถึงอะไร  เราจะทำหน้างงว่ามันมีหน้านี้อยู่ด้วยเรอะ))

ความจำก็สั้นมาก -*-   ไม่ค่อยมีสมาธิ

ทั้งหมดทั้งมวลนี้ยังหาทางแก้ไม่ได้เลย  555+

เมื่อวันก่อนที่คณะมีงานบายเนียร์  จัดเอาวันอังคารซึ่งวันพุธมีแลปทั้งวัน

เลยกะว่าจะเอาของให้พี่รหัสแล้วก็กลับไปทำ report ของแลปนั้น((ซึ่งเยอะมาก))

แต่แล้ว.....ก็ได้รับโทรศัพท์เรียกตัวเป็นการด่วนให้ไปเล่นละครของชั้นปี

โถ่....จำเลยรักก็กะลังมัน((พระเอกกะลังจะปล้ำนางเอกเลย -*-))

โดนหลอกว่าไปดุ๊กดิ๊กๆอยู่บนเวที 5 วินาทีก็พอ

แต่พอเอาเข้าจริง.....หึหึหึ  ล่อซะให้เล่นจนจบเรื่องเลย  ชิชิชิ

กว่างานจะเลิกก็ราวๆตีหนึ่งได้ ((แน่นอนว่านางเอกตกเป็นของพระเอกไปนานแล้ว))

กลับมานั่งเขียน report  หลังขดหลังแข็งต่ออีกจนถึงตี 3 กว่าจะได้นอน

ชีวิตช่างเหนื่อยแสนเหนื่อย....  -*-

อาทิตย์หน้าก็งานบานเลย  ยังหาเรื่องไป present ไม่ได้เลย

ให้ไปฟุตฟิตฟอไฟ.......จะรอดมั้ยคะเนี่ยยยย  ยิ่งโง่อิ๊งค์อยู่  โว้ยยยยยยยยย

ไม่ใช่ตอน present อาจจะโดนไล่ออกจากห้องไปเดี๋ยวนี้เนื่องจากฝรั่งทนไม่ไหว  555+

ทำภาษาเค้าวิบัติหมด  -*-

ว่าแล้วก็ไปหาเรื่อง present  ต่อดีกว่าล้ะ  จร๊วบบบบบบบบบบ

ปล.

๐๐  Lab  conference  คือการที่เรา  present สิ่งที่ได้รับมอบหมาย 

         จากนั้นอาจารย์จะยิงรัวคำถามอย่างไม่ปราณีมาให้เราช็อคตายอยู่ตรงหน้าสไลด์  ๐๐

๐๐  โดดเดี่ยวและเดียวดาย  55+  ๐๐

๐๐  งานเยอะก็ดี  จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน  เนอะ  ๐๐